Overwegen september 2016

I just want to make you happy!

Hoe moeilijk het is om van een vreemde een ge-schenk te aanvaarden ontdekte ik enkele weken geleden weer eens, toen ik ’s avonds laat in Rotterdam stond te wachten op de tram naar huis. Een oud mannetje, zwerverstype (ik schaam me voor deze omschrijving) met hondje stapte op mij af en wilde mij zijn kaartje geven. Ik zag het sjofele van hem en wilde eigenlijk niet zoveel met hem van doen hebben. Ik wimpelde zijn gebaar af. Nee, ik hoef het niet. Hij bleek Engels te spreken, dus probeerde ik iets te zeggen als: maak maar iemand anders blij.
Hij bleef me aankijken, met teleurstelling in zijn ogen, onbegrip, verlangen… ik weet niet wat het was. Maar meer nog dan zijn blik, raakte mij zijn woorden. I just want to make YOU happy! You can go home Free!  Hij zei nog dat hij bijna thuis was en het kaartje niet meer nodig had, dat ik er nog bijna een uur op reizen kon.
Met schroom aanvaardde ik het kaartje op het moment dat de tram ook verscheen. Met enige aarzeling vroeg ik aan de controleur of ‘mijn’ kaartje wel geldig was. Het scanapparaat bevestigde dat. Toen schaamde ik mij, dat ik de vriendelijke man, vanwege zijn uiterlijk, niet op zijn woord had geloofd. De tram reed weg en ik keek achterom om nog een blik van verontschuldiging te kunnen wisselen met de vriendelijke man. Ik zag hem lopen, zwaaide, maar dat heeft hij niet meer gezien.

Hoe moeilijk is het blijkbaar voor mij, en misschien ook wel voor u als lezer, om zomaar blij en dankbaar te zijn, wanneer iemand onverwachts iets liefs voor je doet. Ik beoordeelde iemand op zijn uiterlijk en sloot mijzelf daardoor buiten van het lieve gebaar dat de man wilde maken. Hoe moeilijk is het blijkbaar om iemand niet te beoordelen op zijn uiterlijk maar gewoon als mens te zien. Hoe moeilijk is het blijkbaar om zomaar blij en dankbaar te zijn, wanneer iemand onverwachts een lief gebaar maakt. Gezien zijn uiterlijk (daar ga ik weer) zou het mij niet verbazen als deze man op straat zou leven. Maar hij zei dat hij bijna thuis was en daarom het kaartje niet meer nodig had.
Hartje Rotterdam. Waar zou hij met zijn hondje  wonen?
En hoe bijzonder is het dat je ‘gratis’ naar huis kunt gaan. Free! Hoe rijk is dat, wanneer je een huis en een thuis hebt, waar het veilig is en waar op je gewacht wordt.

Hoeveel miljoenen mensen zijn er in deze wereld niet ontheemd, op de vlucht, verlangend naar een vrij, veilig thuis. In onze wijk, in de Beverwaard zijn de eerste bewoners van het AZC aangekomen. Vanuit gezamenlijke kerken in Ridderkerk en Rotterdam en met veel vrijwilli-gers worden hulp en activiteiten aangeboden om hen te helpen bij hun inburgering in ons land en onze omgeving. Hoe zou het voor hen zijn om afhankelijk te zijn van de goodwill van anderen? 
Hoe gezegend zijn wij, dat wij leven in een vrij land waar de kogels je niet om de oren vliegen en waar vrij bent om te zijn wie je bent?
En hoe is deze ervaring een spiegel naar het geloof en de liefde van God en het leven van Jezus?

In oktober begint het Lutherjaar waarin 500 jaar reformatie wordt gevierd en herdacht als impuls om na te denken over het eigene van ons protestantse geloof en onze inzet voor de kerk van de toekomst, met het kerkzijn in 2025 als stip op de nabije horizon. Een van de wezenlijke gedachten van het prote-stantisme is de zekerheid dat God zijn genade gratis schenkt aan wie gelooft. Met woorden uit mijn eerdere ervaring: God wil dat we gelukkig zijn. Bij God mogen we vrij, ‘gratis en voor niets’ thuiskomen. Dat is het grootste geschenk dat je maar kunt bedenken. We hebben het van God ontvangen via Jezus. Hij wijst ons de weg, zelfs door lijden en dood heen, hoe je innerlijk ‘vrij’ kunt worden als je je heil en geluk niet van mensen, situaties en dingen verwacht. Als je, net als Jezus, op God gericht leeft, dan is er niets dat je kan scheiden van zijn liefde. Dan hoef je nergens meer bang voor te zijn. Dan kun je in het heetst van de strijd net als Jezus zeggen; “Vader, in uw handen beveel ik mijn geest”. 
Voor Luther was het sacrament van verzoening, de biecht, ook erg belangrijk. Wanneer je je tekorten, je schuld, je twijfel bij God kunt neerleggen dan mag je ook weten dat God vergeeft. Dan is er bevrijding, dan ben je vrij. Wie innerlijk vrij is, kan ook in die vrijheid omgaan met andere mensen en moeilijke situaties en vertrouwen hebben in een goede afloop, nieuwe kansen en ooit ergens, de komst van Gods Koninkrijk van vrede overal op aarde.

Het nieuwe jaarthema van de PKN kerken is: Deel je leven. Een mooi thema om een jaar mee aan de slag te gaan. Wat heb je te delen? Wat kun je doen, zomaar, met als enige reden: I just want to make you happy! 
Het grootste geschenk hebben we al van God ontvangen. Wij zijn vrij om het te ontvangen of niet. Maar wat is het mooi als we dat geschenk ook in alle vrijheid met anderen kunnen delen. Dan wordt een wereld het thuis van iedereen.

 

Met herderlijke groeten,
ds. Joke van der Neut